วันแห่งความสุข

เกิดเป็น  เจ็บเป็น  ตายเป็น

29 - 30 ตุลาคม 48

         สุดสัปดาห์นี้เป็นวันพิเศษ   มีลาภปากอีกแล้วละ

คราวนี้เป็นงานรับแขกบ้านแขกเมืองเชียวนะเนี่ย

เรื่องของเรื่องก็คือ มีญาติของ พี่หนวด เพื่อนซี้คุณชายน้องของเรานี่แหละ เดินทางมาจากฝรั่งเศส มาเยี่ยมเมืองไทย พี่หนวดก็เลยพาตระเวนเที่ยว และเมื่อสองปีที่แล้ว คุณชายน้องกับคุณหมอเล็ก(ที่อยู่ลพบุรี) ได้ไปประชุมที่ฝรั่งเศส พี่หนวดก็นำทีมน้อง ๆ ไปอาศัยใบบุญบ้านญาติท่านนี้แหละ คราวนี้ท่านมาเยี่ยมเมืองไทย ก็เลยต้องถือโอกาสตอบแทนบุญคุณกันหน่อย

        ญาติพี่หนวดคู่นี้ชื่อ  น้าออง – น้าคำ

        ทั้งคู่เป็นชาวลาวที่ไปตั้งรกรากในฝรั่งเศสตั้งนานนมกาเลมาแล้ว คุณชายน้องกลับจากฝรั่งเศสมาใหม่ ๆ พูดแล้วพูดอีกว่าเป็นคนน่ารักมาก ไปอยู่โน่นน้าอองบริการเป็นเลิศจริง ๆ

         น้าออง ชื่อเต็ม ๆ ว่า นวลละออง  เป็นคนสูงอายุที่ใจดี ท่าทางเป็นใจเย็น ที่สำคัญทำอาหารเก่งมาก (คุณชายยืนยันมาว่า ในครัวที่บ้านน้าอองมีวัตถุดิบสำหรับปรุงอาหารสารพัดประเทศเลยละ)

        ส่วนน้าคำ นั้นมีนามจริงว่า ไฝคำ หน้าตาบอกเค้าว่าตอนสาว ๆ เป็นคนสวยเชียวละ และก็ใจดีมาก น่ารักจริง ๆ อย่างที่คุณชายคุยเอาไว้เลย

        น้าคำเล่าให้ฟังว่ามีลูกสองคน คนโตชื่อ นวลคำ ก็เอาชื่อพ่อมารวมกะชื่อแม่น่ะแหละ

ลูกคนเล็กมีชื่อว่า คำนวล

น้าอองสรุปว่า ชื่อสองคำเรียกได้ทั้งบ้านเลย

ฉลาดตั้งชื่อจริง ๆ  

 น้าออง น้าคำมาเมืองไทยเที่ยวนี้คุณชายน้องเลยขอทำหน้าที่เจ้าของบ้านที่ดี เลี้ยงรับรองแขกบ้านแขกเมืองสองวันสุดสัปดาห์ที่เมืองตากอากาศ......หัวหิน โดยหอบหิ้วคุณหญิงพี่ เพื่อนซี้คู่หูไปด้วย (ลาภปากจริง ๆ เรา)

        หลังจากที่ลงมือขุดคุ้ยหาชื่อโรงแรม รีสอร์ตต่าง ๆ ในหัวหินซะครึ่งค่อนวัน โดยมีคุณหญิงพี่ช่วยตะลุยเข้าไปคุ้ยหาบนเว็บอีกสองชั่วโมง เราก็มาสรุปลงตัวที่นี่

            .....สุภัทรารีสอร์ต หัวหิน.........

         บ้านสวยหลังน้อย ๆ ที่แฝงตัวในเงาไม้ร่มรื่นอิงแอบแนบทะเล.............

        ดูจากในเว็บไซท์ สวยจริง ๆ ค่ะ และราคาก็สวยงามตามกันไปด้วย  คือ

คืนละสี่พันบาทถ้วนต่อการเข้าพักห้องละสองคน และถ้านอนเพิ่มอีกคน จ่ายเพิ่มอีก 900 บาทขาดตัว

แต่ไม่เป็นไร

คุณชายน้องบอกว่า งานนี้ยินดีทุ่มทุนสร้างเต็มที่ เพราะคราวที่ไปฝรั่งเศส น้าออง - น้าคำเทคแคร์ดูแลเยี่ยมสุด ๆ

เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยครับ...

         ก่อนจะเข้าพักยังบ้านสวย เราพาแขกคนสำคัญพร้อมด้วยครอบครัวเที่ยงธรรมของพี่หนวดเจ้าเดิมไปเยี่ยมชมแหล่งท่องเที่ยวขึ้นชื่อของเพชรบุรีกันก่อน นั่นคือ

         พระราชนิเวศน์มฤคทายวัน

         น่าแปลกที่ฝนตกติด ๆ กันมาหลายวัน จนชาวราชบุรีใจคอไม่ดี คิดว่าจะพาแขกมาเปลี่ยนที่นอนมากกว่ามาเที่ยว แต่แล้ววันนี้ฟ้าที่หัวหินกลับใสแจ๋ว แสดงว่าคนมีบุญได้มาเยือนแหง ๆ

          อันว่าพระราชนิเวศน์นี้อยู่ในเขตตำบลห้วยทราย อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี สร้างในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 หรือพระมหาธีรราชเจ้า ยอดนักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ของไทยเรา สร้างเมื่อปี พ.ศ. 2466 ใช้เวลาก่อสร้างหนึ่งปีเต็ม หลังจากสร้างเสร็จแล้วได้พระราชทานนามว่า

พระราชนิเวศน์มฤคทายวัน

ด้วยว่าที่บริเวณนี้เป็นแหล่งน้ำจืด เลยมีสัตว์ป่าชุกชุม และหนึ่งในสัตว์ป่านั้นก็คือ เนื้อทราย ซึ่งเป็นสัตว์ที่ได้ชื่อว่านัยน์ตาสวยสุด ๆ และเพื่อรักษาซึ่งเอกลักษณ์ของที่นี่ พระองค์ท่านจึงทรงนำชื่อ “มฤคทายวัน” ซึ่งเป็นชื่อในสมัยพุทธกาลมาตั้งเป็นชื่อพระราชนิเวศน์ฉะนี้แล ฯ

หลังจากพระราชนิเวศน์องค์นี้สร้างเสร็จก็ทรงมีพระเมตตา คุ้มครองชีวิตสัตว์ป่าบริเวณนี้ จึงทรงมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้า ฯ ประกาศเขตอภัยทานรอบอาณาบริเวณเขตพระราชฐาน เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม 2467

        ในบัตรผ่านประตู ราคา 30 บาท เค้าบอกว่า พระราชนิเวศน์มฤคทายวันเป็นสถาปัตยกรรมเอกของโลก และเป็นพระราชวังไม้สักทองที่อยู่ชายทะเลเพียงแห่งเดียวของโลกอีกด้วย.......

         เมื่อก้าวเข้าผ่านเข้าไปในเขตพระราชฐาน เราก็ได้รับแจกถุงก๊อบแก๊บสีขาวคนละใบ เอาไว้ใส่รองเท้าหิ้วเข้าไปค่ะ เพราะเค้าถูพื้นกระดานไว้มันแผล็บน่านอนมาก ขืนให้คุณทัวริสต์ใส่รองเท้าขึ้นไปย่ำโครม ๆ มีหวังพระราชวังนี้มีอายุไม่ถึงร้อยปีแน่

        ตัวพระราชนิเวศน์องค์นี้ทาสีฟ้าอ่อนเย็นตา ขอบระเบียงยาวทาสีครีม หลังคากระเบื้องสีแดงก่ำ ดูสวยงามจริง ๆ สีสันที่ทายังดูใหม่มาก จนอดปากไม่ได้ ต้องถามคุณเจ้าหน้าที่ที่ดูแลอยู่ ก็ได้รับคำตอบว่า ที่นี่ต้องทาสีใหม่ทุกปี เพราะไอเค็มของน้ำทะเลจะมีผลกระทบทำให้สีหมอง

          อาคารแรกที่เราเข้าไปถึงเป็นอาคารไม้สักทองสองชั้น ที่ช่องลมด้านบนมีลูกไม้ เอ๊ย ไม้แกะสลักสวยงาม มีชื่อว่า พระที่นั่งสโมสรเสวกามาตย์ เป็นลักษณะชั้นล่างเปิดโล่ง มีบันไดโค้งทอดขึ้นสู่ชั้นบนเป็นระเบียงโปร่ง ใช้สำหรับเป็นที่ประทับทอดพระเนตรการแสดงต่าง ๆ ที่ข้าราชบริพารจัดถวาย หรือที่พระองค์ทรงร่วมแสดงด้วย

พระองค์ท่านทรงตั้งชื่อหมู่พระที่นั่งไว้ไพเราะและสมกับการใช้งานมาก

        คำว่าเสวกามาตย์ ก็มาจากคำว่า “เสวก”  คือข้าราชบริพาร

        และคำว่า “มาตย์ ” ก็มาจากคำว่าอำมาตย์  ก็คือข้าราชการนั่นเอง

        ชื่อนี้อ่านปุ๊บ แปลได้ปั๊บเลย

         ถัดจากพระที่นั่งองค์นี้ เราเดินขึ้นชั้นบนตามบันไดโค้งที่ขัดถูไว้มันปลาบ แอบยืนเพ่งพิศนินิจดูโคมไฟกระเบื้องสีขาวโบราณคู่ที่ติดฝาผนังแป๊บนึงก่อน แล้วรีบจ้ำอ้าวตามพรรคพวกไป โดยไม่ลืมถวายบังคมพระบรมรูปรัชกาลที่ 6 ในห้องโถงก่อนจะออกสู่ระเบียงชั้นบน

                อาคารถัดมาเป็นเรือนพักของ “เจ้าพระยารามราฆพ”

        ชื่อเจ้าพระยารามราฆพนี้บางคนอาจไม่คุ้น แต่ถ้าเรียกว่า หม่อมหลวงเฟื้อ พึ่งบุญ หลายคนคงร้องอ๋อ ว่าเคยได้ยินชื่อเป็นแน่ ท่านเป็นสมุห์องค์รักษ์ และมหาดเล็กห้องพระบรรทมของพระองค์ท่านค่ะ อาคารนี้ทรงโปรดสร้างให้ท่านพำนักอยู่กับภริยา คือ คุณประจวบ ซึ่งเป็นธิดาของเจ้าพระยายมราช (ปั้น สุขุม) 

แหม...นี่จะวิชาประวัติศาสตร์ไปมั๊ยเนี่ย ?

         ไปต่อกันดีกว่า ฝั่งซ้ายมือของเรือนพักท่านเจ้าพระยา เป็น พระที่นั่งสมุทพิมาน องค์ที่ 2

        เอ๊ะ ! ทำไมต้ององค์ที่สองล่ะ ต้องอ่านประวัติกันอีกแล้ว

         นี่ไง เค้าเขียนบอกไว้ว่า หลังจากสร้างหมู่พระที่นั่งต่าง ๆ เสร็จแล้ว และได้เสด็จแปรพระราชฐานมายังที่นี้ โดยประทับที่ พระที่นั่งสมุทพิมาน (องค์แรก) ซึ่งอยู่ใกล้ ๆ กัน (น่าจะแปลว่าวิมานข้างทะเลนะ)  และทรงเห็นว่าระเบียงทางเดินไปสู่ฝ่ายในนั้นกำบังลมทะเล จึงโปรดเกล้าให้สร้างพระที่นั่งสมุทพิมาน องค์ที่ 2 ขึ้นใหม่ในปี 2468 และใช้เป็นที่ประทับส่วนพระองค์ ส่วนพระที่นั่งสมุทพิมาน(องค์แรก) นั้น ทรงพระราชทานให้ เจ้าจอมสุวัทนา ในขณะนั้นซึ่งกำลังทรงพระครรภ์ หรือก็คือ สมเด็จพระนางเจ้าสุวัทนา พระราชชนนีของสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตน์ราชสุดา สิริโสภาพรรณวดี  พระราชธิดาองค์เดียวของในหลวงรัชกาลที่ 6 ใช้เป็นที่ประทับยามแปรพระราชฐาน

           "เออ  แปลกดี คนไทยโบราณนิยมแยกห้องกันอยู่กับเมียเนอะ"

          แล้วยังงี้มีลูกกันได้ไงหว่า ? คุณหญิงกระแตแต้แว้ดเดินไป บ่นไปคนเดียว  แต่พี่หนวดเกิดหูทิพย์ขึ้นมา

          "ก้อตอนผลิตลูกเค้าใช้เวลาไม่นานนี่เธอ"

          เอาแล้วไม๊ล่ะ  เดี๋ยวก้อหัวกุดกันทั้งพี่ทั้งน้องหรอก

          ....เฮ้อ.. 

           ทั้งสองพระที่นั่งนี้กั้นมิให้เดินเข้าไปข้างใน แต่เปิดหน้าต่างโล่ง ทุกบานหน้าต่างจะมีเครื่องแขวนเป็นดอกไม้ (ในสมัยนั้นคงเป็นดอกไม้สด แต่ตอนนี้เป็นได้แค่ดอกไม้แห้ง) แขวนไว้ ยามลมรำเพยคงหอมชื่นใจ

เราชะโงกผ่านหน้าต่างเข้าไปดู เห็นพระแท่นบรรทม โต๊ะทรงพระอักษร ในห้องสรงก็มีอ่างอาบน้ำ อ่างล้างหน้าแบบโบราณ ฯลฯ  แต่โถส้วมนั้นดูออกจะเข้าสมัยจนดูแทบไม่ออก  เข้าไปดูถึงข้างในก็ไม่ได้ซะด้วย ในบรรดาเครื่องเรือนเหล่านี้ที่พระที่นั่งสมุทรพิมานองค์ที่ 1 นั้นได้รับพระราชทานมาจากเจ้าฟ้าหญิงเพชรรัตน์ ฯ ให้มาตั้งแสดงที่นี่ โดยเฉพาะพระแท่นบรรทมหรือเตียงนั้น เป็นพระแท่นที่พระนางเจ้าสุวัทนาทรงใช้ที่วังรื่นฤดี การจัดวางเครื่องเรือน ทำให้เห็นสภาพบรรยากาศในสมัยนั้นได้ดีจริง ๆ

          หันมาทางด้านข้างระเบียงยาวใกล้ ๆ พระที่นั่งสมุทรพิมาน ก็จะเจอกับ หอเสวยฝ่ายหน้า เป็นห้องโล่งกว้างไม่มีผนังทั้งสี่ด้าน ลมพัดผ่านเย็นสบาย กลางห้องตั้งโต๊ะอาหารและเก้าอี้ไม้หนาหนักแบบตะวันตกหลายตัว ในตำราบอกว่าล้นเกล้ารัชกาลที่ 6 โปรดนำแบบมาจากโต๊ะเสวยของพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4) มีเก้าอี้ซินวินเดลของประเทศอังกฤษ 12 ตัว

         ในหลวงรัชกาลที่ 6 จะทรงประทับเสวยพระกระยาหารค่ำที่หอนี้ในเวลา 3 ทุ่ม โดยมีฝ่ายในร่วมโต๊ะเสวยด้วย และบางครั้งก็ใช้เป็นที่พระราชทานเลี้ยงรับรองคณะทูตานุทูตอีกด้วย

         เราไม่ได้เดินไปจนครบทุกพระที่นั่งหรอก แต่เดินไปตามระเบียงสีครีมที่ทอดยาวไปจนสุดทางที่ชายทะเล ลมพัดมาเย็นชื่นใจ ชวนให้น่านอนชะมัด แต่เมื่อยืนตากลมไปนาน ๆ สักพักจะรู้สึกตัวเหนียว คงมาจากกระไอเค็มของน้ำทะเลน่ะเอง

        มองลงไปด้านล่าง ก็ต้องชอบใจกับสวนสวย ผืนหญ้าเขียวขจี มีกวางน้อยมายืนโชว์โฉมอยู่หลายตัว  เปล่าหรอกค่ะ ไม่ใช่กวางจริง ๆ ที่อนุรักษ์ไว้ซะหน่อย แต่เป็นต้นไม้ดัดที่ได้รับการตกแต่งอย่างประณีต ดูแล้วเหมือนมีชีวิตจริง ๆ

        ฤา มฤคาจะคืนชีพ ?

         กลับออกมาจากพระราชนิเวศน์แล้วคุณชายน้องก็ชวนมาแวะพักชิมไอติมอร่อยกันก่อน ที่นี่มีทั้งไอติมข้าวโพด , งาดำ , ใบหม่อน , ชาเขียว . กระท้อน , น้อยหน่า ฯลฯ โอ๊ย  อยากกินทุกอย่างเลย

            แล้วก็ขับรถไปยังที่พัก ตื่นเต้น ชื่นชมกับที่พักที่น่ารักกันใหญ่ เราได้ห้องพักแฝดติดกับห้องพี่หนวด ที่มีหลังคาทรงโดมแหลมขึ้นไป มีพัดลมใบพัดทำด้วยไม้ติดไว้ตรงกลางยอดโดมด้วย  มีเตียงเดี่ยวสองเตียงติดกัน และเตียงเล็กหนึ่งเตียงติดผนังกระจกใสมองไปเห็นสวนเขียวขจี เหมือนนอนอยู่ข้างสวนยังไงยังงั้น เตียงนี้คุณหมอเล็กเธอยึดทันทีที่เห็นเลย บอกเหตุผลว่าที่นอนมันแข็งดี นอนแล้วไม่ปวดหลัง ห้องน้ำก็แสนจะกว้างขวาง โอ่โถง  จากห้องนอนเปิดประตูกระจกออกไปเจอระเบียงข้างห้องอยู่ในวงล้อมของต้นไม้นานาพันธุ์ แล้วยังมีนกมาร้องจุ๊บ ๆ จิ๊บ ๆ อยู่ข้างห้องเข้าให้อีก 

โอ๊ย  !! สวรรค์ของคุณหญิงกระแตแต้แว้ดอีกแล้ว

         โผล่เข้าไปในห้องแฝดของเราที่เป็นของครอบครัวพี่หนวด  อุแม่จ้าว....แม้ห้องจะเหมือนกัน แต่ห้องนี้มีเตียงใหญ่เตียงเดียวกลางห้อง  แถมมีมุ้งสี่เสาติดระบายอีกด้วย

        สะหวีดจริงจริ๊ง.....

        น้าคำถึงกับบอกว่า เดี๋ยวจะขอเบอร์โทรที่นี่ไว้ จะพาเพื่อนมาพักอีก

         สรุปว่าเย็นนี้ไม่ไปไหนแล้ว นั่งกินลมชมวิวริมทะเลกันดีกว่า

        ตกค่ำก็ยกโขยงไปร้านน้องเปิ้ล ร้านอาหารริมทะเลที่มีผู้คนล้านเจ็ดจนต้องจองโต๊ะกันก่อน ทั้ง ๆ ที่ดูเป็นร้านที่ “ชาวบ้าน” เอามาก ๆ

        แต่อย่างว่าล่ะนะ  ฝีมือดีซะอย่าง ไปขายที่ไหน ใคร ๆ (เรา) ก็ต้องตามไปกินอยู่ดี

        กินอิ่มก็ต้องไปเดินย่อยอาหารที่  " ตลาดฉัตรไชย "

ชื่อนี้รู้จักมา 20 กว่าปีแล้ว เคยไปเดินมาครั้งสองครั้ง ก็คือตลาดขายของหน้าตาธรรมดา ๆ  แต่ตลาดฉัตรไชยวันนี้ หน้าตาน้อง ๆ เชียงใหม่บาร์ซาร์เข้าไปทุกที มีของขายทุกประเภท และวางเรียงปนเปกันแบบไม่มีแบ่งโซน รถเข็นไอติมตั้งคู่กับร้านขายเสื้อผ้า ถัดมาร้านหอยทอดผัดกันควันโขมง ใกล้ ๆ กันเป็นร้านขายเครื่องไม้สักนานาชนิดเหมือนเมืองเหนือและอัลบั้มรูปกระดาษสา

น้าออง น้าคำเลยเดินกันเพลิน 

แล้วเราก็มาเจอร้านขนมน่าสนใจเจ้าหนึ่ง  ชื่อร้าน “กะลอจี๊ ป้าแดง” มีภาษาปะกิดกำกับไว้สำหรับทัวริสต์ต่างชาติว่า “ Thai pancake ” เด็ก ๆ อาจไม่รู้จักขนมชนิดนี้ แต่เราจำได้ ตอนเด็ก ๆ แม่เคยทำให้กิน เป็นแป้งนวดเหนียว ๆ ต้มให้สุกแล้วเอามาคลุกงาป่นเป็นคำ ๆ  แต่ของป้าแดงแกเอามาทอดให้กรอบนอก นุ่มในอีกที มีทั้งแบบออริจินัล และแบบมีไส้เผือก ไส้ถั่ว

แน่นอน ต้องอร่อย ไม่งั้นคงไม่มีคนไปต่อคิวกันเกือบสิบคน พี่โอ่งเลยนำทีมเข้าไปต่อคิวมั่ง

คืนนี้กินกันจนพุงกางไปเลย 

        วันต่อมา เราตื่นซะสายโด่ง และยกเลิกโปรแกรมต่าง ๆ หมด ทั้งๆ ที่ตอนแรกกะว่าจะไปไหว้พระองค์ใหญ่ที่วัดห้วยมงคล แต่ดูแล้วว่าอากาศคงร้อนน่าดู อย่ากระนั้นเลย คุณพี่โอ่งที่มีมานะบากบั่น ไปตลาดฉัตรไชยอีกรอบกับคุณหมอเล็กก็หอบหิ้วเอาสารพันขนมมานั่งกินกันที่ระเบียงริมสวน 

พออิ่มได้ที่ก็แยกย้ายกันไปเก็บของ เช็คเอ๊าท์ออกไปหากินกลางวันต่อที่ร้านเจ๊เขียว !!

บอกแล้ว  อาทิตย์นี้ลาภปากจริงจริ๊ง.......

 สารพันอาหารทะเลที่วันนี้เดินทางลงไปทัวร์ในพุงของเรา นำทัพด้วยส้มตำทะเลกุ้งสดตัวอวบ ๆ แกงส้มไข่ปลาริวกิวที่ยังกะเม็ดสาคู กุ้งอบเกลือ ปลาเก๋าสามรส ปลาหมึกแดดเดียว ฯลฯ

หมดจากอาหารหมอแล้ว ยายหมอเล็กค่อย ๆ ล้วงเอาถุงก๊อบแก๊บขึ้นมาเทปลาเก๋าสามรสตัวบะเริ่มที่เหลือลงไป บอกว่า

“ต่อไปนี้เป็นช่วงของอาหารหมาค่ะ”

  .....................

 "พี่น๊วด ด ด" 

  เสียงใส ๆ ที่ดังขึ้นระหว่างโต๊ะอาหารที่เดินผ่านไปนั้น ทำให้พี่หนวดหันไปเขม้นมอง แล้วพลันพี่ท่านก็ถลาแล่นเข้าไปโอบกอด(พนักเก้าอี้) ท่ามกลางสายตางงงวยของคุณหญิงกระแตแต้แว้ดและคุณชายน้อง  หันไปอีกที เห็นเจ้าหมอเล็กกำลังทำหน้าระลึกชาติได้ เสียงทักทายว่า พจน์ พจน์

เฮ้ย  ! เจ้าพจน์ เหรอนั่น !!

เจ้าพจน์จริง ๆ ด้วย เกือบสองปีแล้วที่ไม่ได้ดูนกด้วยกัน ตั้งกะเว็บนกเราล่มไป ทุกคนต่างห่างหายไปกับสายลม คุณเธอจำเราไม่ได้ เช่นเดียวกับที่เราจำเธอไม่ได้เช่นกัน

พอความจำฟื้นเท่านั้นแหละ เสียงกรี๊ดกร๊าดทักทายดังประชันลั่นร้านเจ๊เขียวจนใคร ๆ หันมามอง

   ที่เค้าว่าโลกกลมนั้นคงไม่เท่าไหร่

ต้องบอกว่า เมืองไทยมันเล็กติ๊ดเดียวต่างหาก.....

23 ต.ค.48

         วันนี้ไปเยี่ยมสมาชิกใหม่มาค่ะ เป็นสมาชิกคนแรกของบ้านน้องแนน น้องสาวคุณชายน้องคู่ซี้ที่เกิดใกล้ ๆ กับคุณแม่แนนเลย คุณแม่แนนเกิด 23 ต.ค. วันปิยะ ฯ พอดี แต่นู๋พิงค์กี้ลูกสาวคนนี้เกิดใจร้อน อยากออกมาชมโลกเร็ว ๆ คุณหมอเลยต้องผ่าเอาออกวันศุกร์ที่ 21 ที่รพ. BNH (แปลว่า บางกอกเนิร์สซิ่งโฮมค่ะ) อยู่แถว ๆ สาทร โชคดีที่ได้ ป้าหมู น้องสาวคนดีอีกคนของคุณชายน้องเป็นสารถี เราเลยไม่ต้องไปแท๊กซี่เหมือนเคย...

                  โรงพยาบาล BNH นี้หะรูหะราสุด ๆ เลี้ยวรถเข้าประตูไปยังงง ๆ นึกว่าหลุดเข้าไปในโรงแรมซะอีก บรรยากาศน่านอนมาก เงียบ สงบ สะอาด บริเวณโถงรับแขกก็เดิ้นซะ...มี Hi speed internet ให้เล่นด้วยนะ คุณชายน้องถึงกะซี๊ดซ๊าด น้ำลายหก สั่งเก็บรูปทุกซอกทุกมุม กะว่าชาติหน้ามีวาสนาบารมีเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลราชบุรีเมื่อไหร่ พ่อจะสั่งปรับปรุงให้เนี๊ยบกว่า BNH 10 เท่าเลย...

           ก้าวเข้าไปในห้องก็ต้องซี๊ดปากกันอีกรอบ เพราะสายตาปะทะเข้ากับ เค็กกล่องบะเริ่มของโนโวเทลเข้าให้

           อ๋อ...ก้อเป็นวันเกิดของคุณแนนเธอไง โรงพยาบาลเลยแฮปปี้เบริ์ดเดย์คนไข้ด้วยเค็กสุดหรู...

           ใกล้ ๆ กันมีกระเช้ากุหลาบเหลืองอีกใบ ติดป้ายอวยพรไว้ว่า จากฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ของโรงพยาบาล

           แม่จ้าวโว้ย...นี่มันโรงพยาบาล หรือโรงแรมกันแน่วะ ?

            คุณนู๋พิงค์กี้เธอแสนจะน่ารักราวตุ๊กตา แก้มยุ้ยสีชมพูสมชื่อ น้ำหนัก 3100 กว่า ๆ ท่าทางจะเลี้ยงง่าย คุณยายจิตคนสวยที่มาเยี่ยมตั้งก่อนวันผ่าตัดอุ้มมาเชยชมอวดหลาน ๆ ที่พากันกระตู้วู้เข้าไปตั้งกะปากกะตูห้อง

           คุณตานั่งยิ้มน้อยยิ้มปานกลางชื่นชมอยู่ไม่ห่าง ส่วนคุณพ่อพีทนั้นไม่ต้องเซด เธอยิ้มหน้าบานทั้งวัน ก้อลูกสาวออกน่ารักปานนั้น ใครมั่งจะไม่เห่อ

           พวกเราแอบเดินลงไปถ่ายรูปข้างนอก ปล่อยให้คุณแม่แนนนั่งให้นมลูกไปก่อนตามประสาแม่ ๆ ลูก ๆ  คุณพยาบาลก็แสนใจดี ยิ้มหวานบอกว่า พี่ลงไปถ่ายที่ชั้น 4 สิคะ มีสวนสวยด้วยค่ะ

           สวยจริง ๆ ดังคำคุย มีทั้งสนามหญ้าจริงและหญ้าปลอม มีกระโจมสีขาวไว้ให้คนไข้หนุ่มสาวนั่งกระจุ๋งกระจิ๋งคุยกันด้วย

             สักพัก ทีมสาว ๆ พรรคพวกของคุณแม่แนนก็ยกโขยงกันมาเยี่ยม มีกล้องโพลารอยด์มาด้วย มาถึงก็ถ่ายรูปแชะ ๆ ๆ ๆ แป๊บเดียว ภาพคุณพ่อ คุณแม่มือใหม่กับนู๋พิงค์กี้ก้อออกมาเรียงกันสลอนบนเตียงในสไตล์สติ๊กเกอร์สีสุดเริ่ด...

          ว้าว...

          ป้า ๆ ลุง ๆ ยืนมองแล้วต้องหันมามองกล้องดิจิตอลตัวเอง ก็เพิ่งซื้อไม่นานนี่นา ทำไมตอนนี้ดูมันเชยจังหว่า

          คุณสาว ๆ เธอไม่ได้มาแค่ของขวัญให้หลาน กับมาถ่ายรูปเท่านั้นหรอกนะ โน่น เธอแกะกล่องอะไรอีกแล้วอ่ะ ?...

          เค็กช้อคโกแลต....

          ว้าว...(อีกที)

          ยัยป้าหมูตาโตเป็นไข่ไก่ปลอดไข้หวัดนกเลย...

          โอ...เป็นบุญวาสนาของพวกป้า ๆ จริงจริ๊ง ที่มาเยี่ยมหลานวันนี้

          ว่าแล้วยัยป้าหมูก้อนำทีมอ้ำเค็กก่อนเป็นคำแรก ตามมาด้วยป้าเล็กกะคุณลุงต้อม

         อืมม์...

         ตัดสินไม่ได้ค่ะ ว่าระหว่างเค็กช้อคโกแลต กะเค็กของโนโวเทล อันไหนอาหย่อยฝ่ากัน เพราะตอนนี้ไอ้ไก่ซีสเลอร์กะซุปเห็ดที่มันรองกะเพาะอยู่ก่อนนั้นมันกำลังประท้วงเพราะถูกไล่ที่

       คุณชายน้องร้องขออุ้มนู๋พิงค์กี้บ้าง หลังจากเห็นป้า ๆ ยาย ๆ อุ้มกันเป็นที่สนุกสนาน  เจ้าหนูก็แสนดี๊ดี ทั้ง ๆ ที่คุณลุงอุ้มจนตัวเกร็งก็ยังรับแขกเก่งจริง ๆ

         "ดีนะเนี่ย ที่เรามีพุง เลยรองรับหลานตอนอุ้มได้สบาย"

         คุณชายน้องยังมีหน้ามาชื่นชมไขมันของตัวเองอีกแน่ะ

         วันนี้นู๋พิงค์กี้เลยเป็นนางแบบซะจนเลยชั่วโมงที่คุณพยาบาลจะต้องเอาไปเลี้ยง เพราะญาติ ๆ ยังเห่อกันไม่จบ

         ส่วนคุณแม่แนนนั้น แทบไม่น่าเชื่อว่าเธอเพิ่งจะผ่านการทำซีซ่าร์ เอาเจ้าพิงค์กี้ออกจากพุงมาได้แค่ 2 วัน เธอเดินปร๋อมาก

         เออโรงพยาบาลเอกชน นี่ทำอะไรก็ดูดีไปหมดเลยวุ้ย...

          ระหว่างที่คุณยายจิต - คุณยายหุ่นนั่งคุยกันตามประสาผู้หลักผู้ใหญ่ พวกเราก็นั่งเปิดตำราตั้งชื่อกันใหญ่ คุณชายน้องเปิดหาชื่อที่มีคำคล้าย ๆ ชื่อตัวเอง แล้วก็เจอคำว่าธนัท ดูถูกอกถูกใจมาก บอกว่าถ้ามีลูกจะให้ชื่อนี้

         เฮอะ ! แม่ของลูกยังไม่มีปัญญาหาเลย คิดไปโน่นแล้ว อะเธ่อ... 

         " แล้วไม่เอาให้คล้องกะชื่อแม่เหรอ ?"  เสียงใครไม่รู้ตั้งปุจฉา

         "แม่ชื่อสุญญตามั้ง ฮ่า ๆ "   คุณหญิงพี่ทับถมคุณชายน้องแบบไม่เกรงใจ

         "ชื่อสุญญากาศตะหาก"      คุณแม่มือใหม่ช่วยกันเสริมเป็นปี่เป็นขลุ่ย...

          จำได้ว่าเมื่อก่อนนี้ ตำราตั้งชื่อที่ดังมาก ๆ ก็ต้องของอาจารย์เสฐียรพงษ์ วรรณปก แต่ที่ห้องนี้มีหลายยี่ห้อเหลือเกิน หนึ่งในเล่มนั้นยังมีคำนิยมของอาจารย์อยู่ด้วยเลย 

           มีช่วงหนึ่ง ชื่อเด็ก ๆ จะเขียนยาก ฟังดูหรู แปลก แน่นอน มักจะมาจากตำราอาจารย์เสฐียรพงษ์ คนที่ถือได้ว่าเป็นปรมาจารย์การตั้งชื่อ จำไม่ได้แล้วว่าอาจารย์ได้เปรียญมากี่ประโยค (รู้สึกจะเปรียญเก้านะ) และอาจารย์ท่านนี้แหละที่ตั้ง ชื่อเล่น ลูกชายของท่านว่า ยศยรรยง ส่วนชื่อจริงนั้นมีพยางค์เดียว !!

        และก้อมีช่วงหนึ่งที่พ่อแม่นิยมตั้งชื่อลูกพยางค์เดียวเก๋ ๆ เช่น กันต์ , วีร์ , วัฒน์ ฯลฯ ป้าเล็กเลยเกิดความคิดว่าน่าจะตั้งชื่อพยางค์เดียวมั่งนะ เท่ดีออก

        ป้าหมูหยิบมาเล่มนึง หน้าปกชื่อ คู่มือตั้งชื่อมงคล เปิดไปเปิดมาเจอเข้าหน้านึง

        "นี่ไง พี่เล็ก ชื่อพยางค์เดียว ....จอม , จ้วง ... มีคำแปลด้วยนะ"

        "จะเอาไปตั้งให้ลูกได้ไง ชื่อ ดญ.จ้วง ฮ่ะ ๆ ๆ "   คุณชายน้องหัวเราะร่วน

        "งั้นเอาชื่อนี้มั๊ย...ชื่อจิ้ง"    ยัยป้าหมูยังไม่หมดความพยายาม

        "แปลว่าไร ?"     ป้าเล็กถามมั่ง คว้าตำราตั้งชื่อมงคลมาดู แล้วอ่านดัง ๆ  

        "จิ้ง  แปลว่า เหล็กสำหรับไชรูอย่างหนึ่ง"

        ฮ่า ๆ ๆ ๆ

        คุณชายน้องขำกลิ้งแทบตกจากเตียงคนไข้(ที่ไปแย่งน้องแนนนอน) แล้วคว้าเอาไปเปิดดูมั่ง เจออีกชื่อ เงยหน้าขึ้นบอกเพื่อน

        "นี่ ๆ ชื่อนี้ เพราะมาก พวงวิไล  แปลว่าไงรู้มั๊ย"

        "เค้าแปลว่า ส่วนที่ยื่นพองแต่พองาม ฮ่ะ ๆ ๆ "    คุณชายน้องถามเอง ตอบเอง อ่านไป หัวเราะไป จนคุณยายจิต คุณยายหุ่นต้องหันมามองว่าไอ้พวกนี้มันขำอะไรกันนักหนา

        "นี่ไง ๆ ส่วนที่ยื่นพองแต่พองาม "   ป้าหมูจิ้มไปที่พุงของพี่ชายทันที

       เออ ไอ้ตำราเล่มนี้มีตะชื่อมงคลทั้งนั้นเลยแฮะ  แปลแบบแปลก ๆ ด้วย  มีอีกชื่อดูจะเพราะดี เขียนว่า รัตติการ์ ในช่องคำแปลก็แปลว่า รัตติการ์

        งง  งง  งง อ่ะ....

            ทีมลูกศิษย์ครูนันสงสัยชอบไปทะเล ใส่กุ้งหอยปูปลามาเพียบเลย สวยไปอีกแบบนึง

          หนุ่มน้อยบางคนกลัวไม่เปิดดู  เขียนบอกข้างหน้าให้เปิดดูนะครับ....

           นี่ ๆ มาดูสำนวนหนุ่มนี้ดีกว่า...

          "ฝากความรู้สึกผ่านชิโน๊ะซึเกะ ฝากมิซาเอะบอกว่าคิดถึงหมอจ๊าบ"

..........ว้าว ว ว ว
แถมด้วย...ผมยังมีอีกกลอน อยากอ่านก็อ่านนะ...

          "ฝนตกแล้ว อย่าตากฝนล่ะ เดี๋ยวดั้งหมอจะเน่า"

..........แว๊ก ก ก ก
โอ๊ย..คุณพงษ์สวัสดิ์ บุ้งกี๋ นี่มุขเด็ดจริง ๆ

          น้องขวัญอวยพรให้หมอจ๊าบสุขภาพดี และบอกให้หมอจ๊าบดื่มนมมาก ๆ ด้วย

          หนูหญิง คนที่บอกว่าอยากเจอตัวเป็น ๆ ของหมอจ๊าบ ทำการ์ดมาสวยมาก แต่ทำไมหนูหญิงฟันลายจังเลย เสียดาย คราวหน้าต้องชวนหมอฟันมาด้วย...

      
          มีใบนึง มาจากใครไม่รู้ ไม่ยอมลงชื่อ สงสัยกลัวหมอจ๊าบเป็นสายลับ อวยพรให้หมอจ๊าบมีความสุขมาก ๆ และขอให้ได้ของขวัญเยอะ ๆ
          .....แหม อันหลังนี่ชอบมาก ขี้งกอยู่แล้ว ได้ของขวัญเยอะ ๆ ยิ่งดี เดี๋ยวจาได้เอามาแจกให้เจ้ากะเรียนไง 

         บางคนก็บอกให้หมอจ๊าบมีความสุข และรักษาคนไข้ต่อไป

          เจ้าของการ์ดบางคนวัยรุ่นมาก มีบอดี้ สแลมซะด้วย

          อีกใบอวยพรใว่ขอให้สวยขึ้น ๆ ๆ แหม...ถูกใจจริง ๆ แต่น้องไม่ลงชื่อมา เลยไม่รู้จะเอารางวัลไปให้ได้ไง อิ อิ

           คุณสมชาย จองคำ ม.1 คนที่เคยโพสกระทู้ถึงหมอจ๊าบแอบฝากเพื่อนมาส่งให้ เปิดดูเจอหน้าแรกว่า...
          "สวัสดีครับ ผมเด็กหนองนก ไม่หล่อ แต่เร้าใจ"

         ไม่หล่อน่ะเชื่อ แต่เร้าใจ...หมอไม่แน่ใจอ่ะ...ฮิ ๆ  

          อีกใบนึงเด็ดมาก ๆ  เขียนมาว่า

         "ผมขอให้หมอจ๊าบมีสุขภาพแข็งแรง ปีนี้หมอคงแก่ขึ้นอีกปี (ล้อเล่นคับ) รักษาสุขภาพด้วยคับ"
         ฮ่า ๆ ๆ แก่ไม่กลัว ทุกวันนี้ก็กลุ้มใจที่ใคร ๆ ทักว่าหน้าอ่อน  สวยผิดวัยทั้งน้านเลย...

          การ์ดอวยพรทุกใบมาจาก "น้ำคำ น้ำมือ และ น้ำใจ" ของเด็ก ๆ ร.ร.เล็ก ๆ ที่เราไม่เคยคิดว่าจะได้รับมากมายขนาดนี้ เบ็ดเสร็จนับรวมแล้วได้ตั้ง 72 ใบแน่ะ ก็จะเก็บเอาไว้อย่างดี ยังมีอีกมากมาย ที่นำมาลงไม่หมด แต่มันจะถูกเก็บอยู่ในหัวใจของ "หมอจ๊าบ" ตลอดไป....